Romanizm

Od X do XIII wieku. Styl ukształtowany po przekroczeniu magicznej bariery 1000 roku, kiedy to rozpoczęto na szeroką skalę wznoszenie nowych kościołów. Kościoły te miały podwójną rolę: były ośrodkami kultu oraz często spełniały funkcję obronną, dając schronienie podczas oblężeń.

Gotyk

Od poł. XII do początku XVI w. Styl architektoniczny, który miał w założeniu w doskonały sposób odzwierciedlać boską naturę i wielbić Boga. Strzeliste i ogromne bryły symbolizowały wzniesienie się do samych niebios.

Barok

Od poł. XVI do poł XVIII w. Kierunek w architekturze stanowiący swoistą kontynuację renesansu, postrzegany jako wyraz triumfu katolicyzmu nad reformacją. Jest to styl radosny, charakteryzujący się obfitością nagromadzonych form materialnych.

Neogotyk

Od XIX do poł. XX w. Styl w architekturze nawiązujący formalnie do gotyku, używany przy wznoszeniu okazałych budynków użyteczności publicznej.

Neoromanizm

Nurt w architekturze i sztuce XIX-wiecznego historyzmu, nawiązujący do architektury romańskiej. Neoromanizm rozwinął się w architekturze później niż neogotyk.

Modernizm

Prąd w architekturze światowej rozwijający się w latach ok. 1918-1975, zakładający całkowite odejście nie tylko od stylów historycznych, ale również od wszelkiej stylizacji.

Różne style architektoniczne

Niektóre świątynie nie mieszczą się w żadnej z wymienionych wyżej kategorii. Są to najczęściej budowle zaprojektowane w duchu historyzmu, czyli naśladownictwa stylistyki minionych epok.
 

Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych. Dzięki nim możemy indywidualnie dostosować stronę do twoich potrzeb. Każdy może zaakceptować pliki cookies albo ma możliwość wyłączenia ich w przeglądarce, dzięki czemu nie będą zbierane żadne informacje