Cerkiew katedralna Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy

Dawna świątynia św. Barbary powstała na przeł. XV i XVI wieku, kościół filialny i pogrzebowy parafii św. Elżbiety. Wcześniej na jego miejscu znajdowała się kaplica cmentarna z XIII wieku, która spłonęła jeszcze przed 1400, kiedy zaczęto odbudowę i rozbudowę świątyni. Kościół ma od strony zachodniej dwie wieże o kwadratowej podstawie, ale tylko jedną z nich (południową, na rogu ul. Mikołaja) dokończono wg planowanej wysokości, druga nie przewyższa murów kościoła. W 1526 świątynia przeszła w ręce ewangelików. 

Zniszczenia z okresu II wojny światowej sięgnęły 70%, kościół stracił całe swoje wyposażenie i średniowieczne polichromie, spłonęły dachy, runęły sklepienia. Zabezpieczony tuż po wojnie, odbudowany w latach 1959-1961. Przekazany Kościołowi prawosławnemu w czerwcu 1963 i ustanowiony katedrą diecezji wrocławsko-szczecińskiej, znajduje się przy ul. św. Mikołaja.

Mimo wielu przebudów i zniszczeń do dziś zachowało się kilka dzieł, które niegdyś tworzyły wystrój tegoż kościoła. Najcenniejszym z nich jest gotyckie retabulum ołtarza głównego ze scenami z Żywota św. Barbary oraz Pasji i triumfu Chrystusa (obecnie zdekompletowany w Muzeum Narodowym). Również w zbiorach warszawskich znajduje się datowane na 1410 epitafium Barbary Polani z wizerunkami Marii i Vir Dolorum. W zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu spoczywa obraz Veraicon z ok. połowy XV wieku.

Pierwotne źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0).

 

Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych. Dzięki nim możemy indywidualnie dostosować stronę do twoich potrzeb. Każdy może zaakceptować pliki cookies albo ma możliwość wyłączenia ich w przeglądarce, dzięki czemu nie będą zbierane żadne informacje