Kościół św. Krzysztofa

Ewangelicka świątynia przy pl. św. Krzysztofa znajdującym się na rogu ul. Kazimierza Wielkiego i Wierzbowej. 

Pierwotnie na jej miejscu znajdowała się kaplica pogrzebowa kościoła św. Marii Magdaleny.Na początku XV wieku kaplicę przebudowano na gotycki kościół, dzieło architekta i mistrza kamieniarskiego Henryka z Ząbkowic. W 1461 dobudowano do kościoła kwadratową wieżę zwieńczoną hełmem w kształcie ostrosłupa z ołowianej blachy. W 1539 roku kościół otrzymał zegar, w 1575 zmieniona została konstrukcja wieży i hełmu na renesansowy, a w 1602 dobudowano zakrystię.

Od co najmniej 1416 r., wygłaszano w kościele św. Krzysztofa polskie kazania, był ośrodkiem skupiającym mieszkających we Wrocławiu Polaków. Od początku XVI wieku zaczęły znacznie rosnąć we Wrocławiu wpływy reformacji. Kościół pełnił wówczas funkcję polskiej szkoły luterańskiej, zgodnie z naukami Lutra, nakazującymi umożliwianie wyznawania wiary i pobierania nauki w języku ojczystym. Dzieci uczyły się tu od 1619 katechizmu i recytacji Biblii po polsku. Naciski królów pruskich w wieku XVIII i później zmierzały jednak do likwidacji narodowościowej roli kościoła ewangelickiego. W 1809 pruskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych domagało się od konsystorza przerwania wygłaszania kazań po polsku, czesku i serbołużycku. Mimo to w kościele św. Krzysztofa aż do 1829 odbywały się regularne polskie nabożeństwa, a przez następne dziesięciolecia już coraz rzadziej, ale sporadycznie do około 1888 r.

Kościół stał pośrodku otoczonej murem działki, po usunięciu muru nazwano to miejsce placem św. Krzysztofa. W latach 1866-69 zasypano przepływającą wzdłuż północnej krawędzi przykościelnego placu odnogę Oławy, zwaną "Czarną" lub "Miejską". Przy skrzyżowaniu ulicy Wierzbowej (Weidenstraße) z Oławską (Ohlauer Straße) mieszkał w wolno stojącym budynku pastor i dzwonnik.

Pod koniec oblężenia Wrocławia w 1945 uległ znacznym zniszczeniom, szacowanym na 75%. Odbudowywany był w latach 1947-49 i 1957-58 wg projektów Edmunda Małachowicza (tego samego, który realizował odbudowę pobliskiego Muzeum Architektury i renowację katedry) i Rachwalskiego. W czasie odbudowy wykorzystano elementy architektoniczne z nieczynnych dolnośląskich kościołów ewangelickich. W latach 1969-1970 zrekonstruowano barokowo-klasycystyczny hełm wieży. W latach 70. zburzono przyległą zabudowę w ciągu dawnej wewnętrznej fosy, aby stworzyć miejsce dla Trasy W-Z. Odtąd kościół stoi w nienaturalnym otoczeniu, na skraju trasy szybkiego ruchu, przy rampach tunelu.

Pierwotne źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0).

 

Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych. Dzięki nim możemy indywidualnie dostosować stronę do twoich potrzeb. Każdy może zaakceptować pliki cookies albo ma możliwość wyłączenia ich w przeglądarce, dzięki czemu nie będą zbierane żadne informacje